Nog een icoon van de Italiaanse gay scene is Donatella Rettore. Ze werd in 1955 geboren in Castelfranco Veneto. Ze was een van de eerste artiesten die ook het beeld erg belangrijk vond en graag provoceert, zowel wat teksten als haar optredens betreft. Als jong meisje zong ze al plaatselijk in een groepje vooral hits van Caterina Caselli, en opstandig en intolerant voor discipline als ze is, trok ze in 1973 naar Rome om zangeres te worden. Ze kon er terecht in het koortje in Lucio Dalla’s zomertour. Ze bracht vervolgens een paar singles uit, maar die flopten, net als haar eerste San Remo-nummer in 1974. Drie jaar later stond ze er opnieuw, waarbij ze tijdens het refrein van haar nummer ‘Oh! Carmela!’ snoepjes in het publiek gooide, zingend dat het vergiftigde snoepjes waren. Ook haar tweede album, waarop ze het ook had over pedofilie, seksuele intimidatie en ze een nummer aan Luigi Tenco opdroeg, werd geen succes. In 1978 veranderde ze van platenfirma, werd ze merkelijk magerder, koos ze meer voor rock en pop, met klanken van die tijd, zoals disco en ska, en besloot ze zichzelf gewoon Rettore te noemen. 

…een van de eerste artiesten die ook het beeld erg belangrijk vond en graag provoceert, zowel wat teksten als haar optredens betreft…

Splendido splendente’, een nummer met een ironische tekst over plastische chirurgie, werd een zeer grote hit in 1979. Ze liep vooruit op de MTV-generatie en begon clips voor haar nummers te maken, gebaseerd op de Engelse glamrock en punk. Ze werd een unieke ster met een apart geluid, met dubbelzinnige, intelligente en ironische teksten, maar met vooral ook een opvallende, androgyne verschijning, geaccentueerd met platinablond haar, veel schmink en zwart gelakte nagels, altijd gekleed in korte, glitterkledij. Een paar dikke hits en succesvolle conceptalbums volgden. In 1980 werd ze tweede op Festivalbar met ‘Kobra’ en een jaar later won ze met ‘Donatella’, waarop ze met een grappige tekst over zichzelf in de derde persoon zingt.

Donatella Rettore - Best of

Elton John schreef een paar songs voor haar, zowat de enige die ze in het Engels opnam, en zelf schreef ze ook nummers voor Loretta Goggi, Tiziana Rivale en Iva Zanicchi. Het succes begon te minderen, waarna ze in 1986 door haar nieuwe label naar San Remo werd gestuurd met een nummer waar ze niet achterstond, en dat op elk vlak fel van haar eigen stijl afweek. Haar vader overleed in die periode en later beweerde ze dat het nummer haar ongeluk had gebracht. Ze wou het nooit meer zingen en verbrak het platencontract. Ze ging vervolgens meer in films en in het theater spelen, maar ze nam in 1994 met meer succes weer deel aan San Remo. 

Daarna was het tot na 2000 wachten tot ze nog eens een hit scoorde. Ze bleef echter wel altijd goed in het geheugen van het Italiaanse publiek zitten en ze bleef optreden. Al sinds begin jaren ’80 zit ze in een historische rivaliteit verwikkeld met Loredana Bertè, met wie ze eerst nochtans bevriend was. Tijdens het San Remo-festival in 1986 kreeg ze ook ruzie met Marcella Bella, maar die werd in 2019 bijgelegd toen Marcella haar uitnodigde voor een duet op de jubileumshow voor haar 50ste verjaardag. Ze zat dat jaar ook in de jury van de populaire show ‘Ora o mai più’, waar ze ruzie kreeg met zangeres Donatella Milani. De voortdurende controverse tussen beide dames zorgde ervoor dat het een kijkcijfertopper werd. In 2022 keerde ze na 28 jaar terug naar San Remo, waar ze nog steeds in haar excentrieke stijl een duet bracht met Ditonellapiaga, dat haar weer naar de top 10 van de Italiaanse charts voerde.  Al sinds 1974 schijft ze al haar nummers samen met haar partner en muzikant Claudio Rego, met wie ze in 2005 trouwde.